1. хүн амьтны махны дотоод дахь хатуу зүйл; сүүжний яс; загасны яс; ясан савх; нэр хугарахаар яс хугар;

яс нясгах (хүүр барих);

яс барих (нас барсан хүнд хүрч оршуулах);

ясаа тавих (оршуулах);

яс амрах (аливаа үйлийг удаан хийх; түүнээс салах);

яс хагацах (а. төрөх: б. алив хүнд хүчир ажлаа суллагдах);

яс хавтайх (айх эмээх, ичих зовох; аавыг загнах байх гэж л яс хавтайж байлаа; олон хүний өмнө учир утгагүй л юм хэлчих боов уу гэж яс хавтаж байв);

яс хаях (хоёр этгээдийг хооронд нь муудуулах хэрэлдүүлэхийн тулд арга мэх хэрэглэх);

ясаа цайх (зовлох эдлэх, тамаа цайх ч гэдэг);

яс арьс болох (хүн амьтны ихэд турах; яс арьс болоод танигдахаа байв); ясан хэлхээ (хэт туранхай);

яс цоож (чангалан хорих шорон);

яс гаргах, яс заах (а. мэрийх чарайх: б. хатуужин тэсвэрлэх);

ясан бариа (сүрьеэ, тэмбүү зэрэг өвчнөөс ясанд бий болсон бороо);

ясан шүд (адууны дээд дорд шүдний гол дундах хонхор нь цөм арилж гүйцсэний нь);

яс мод (байшин барилга зэрэг юмны гол их бие болж байгаа мод); 2. зарим жимс, жимсгэний дотор байх хатуу цөм болон зарим үр жимсний хатуу хальс; жимсний яс; самрын яс; хушганы яс; 3. овог үндэс, удам угсаа; яс үндэс хорш.; та ямар ясны хүн бэ? яс үндсээ мартах;

яс махны тасархай (төрөл садан; манай яс махны тасархай).